هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد

سلام و درود به مولیزی های عزیز، با شعر هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد از غزلیات زیبای حافظ شیرازی با شما دوستان همراه هستیم. در ادامه متن کامل غزل، معنی ابیات، تفسیر و تعبیر غزل در فال و همچنین فایل صوتی غزل و آرایه های ادبی غزل برای شما همراهان همیشگی آورده شده است. امیدواریم این مطلب مورد توجه شما همراهان گرامی مولیزی واقع شود.

حافظ

حافظ شیرازی” شاعر ایرانی بزرگ و از سخنوران نامی جهان است. اکثر اشعار “حافظ” در قالب غزل می باشند و به “غزلیات حافظ” معروف است. شعر زیر یکی از غزلیات حافظ می باشد، با مولیزی همراه باشید

 هر آن که جانب اهل وفا نگه دارد – غزل شماره ۱۲۲ دیوان حافظ

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت
ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری
که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راهگذارت کجاست تا حافظ
به یادگار نسیم صبا نگه دارد

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد معنی

۱- هر آنکسی که ارزش بندگان خدا را حفظ کند، خداوند در تمام احوال او را از بلا، مصون نگاه می دارد.

٢- من راز و سخن عشق به دوست را مگر به خود او نخواهم گفت زیرا که تنها دوست و محرم اسرار، راز و اسرار دوست را حفظ خواهد کرد.

۳- ای دل چنان زندگی کن که اگر در جایی پایت لغزید، فرشتگان دو دست دعا برداشته و تو را حفظ کنند.

۴- اگر می خواهی که یارت، عهد و پیمان نگسلد تو نیز رشته مودت را محکم نگاه دار تا او نیز رشته محبت را گسسته ندارد.

۵- ای باد صبا، اگر دل مرا اسیر در سر زلف یار دیدی با مهربانی به او بگو که جایش را حفظ کند.

بیشتر بخوان بیشتر بدان  در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

۶- وقتی به او گفتم دلم را در عشق خود نگاه دار او گفت که از من کاری بر نمی آید، باید که خدا، خود نگاه دارد.

۷- سر و مال و دل و جانم به قربان یاری باد که حق و ارزش هم صحبتی مهرآمیز و وفادارانه را نگاه دارد.

۸- غبار راه گذر تو کجاست تا حافظ دلداده ات کمی از آن را به یادگار از نسیم صبا نزد خود نگاه دارد.

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد تفسیر

معامله با خداوند بهترین معاملات است. تو به خلق خدا یاری برسان تا خدا تو را در کلیه امور زندگیت یاری دهد. رفتار دیگران با ما در واقع انعکاس رفتار خود ماست. چنانچه با دیگران از روی مهر و وفا رفتار کنیم آنها نیز با ما رفتاری مشابه خواهند داشت. در کلیه امور به خدا توکل کن که قادر مطلق است نه به بنده خدا که در مقابل خدا ناتوان و عاجز است.

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد تعبیر در فال

در امور زندگی و کار میانه رو باشید و هیچگاه از تعادل خارج نشوید که عاقبت خوشی برای شما نخواهد داشت. برای حفظ پیمانی که با دیگران دارید پای خود را فراتر از حد و حدود خودتان نگذارید.

هرآنچه خداوند بخواهد اتفاق می افتد و کسی نمی تواند جلوی آن را بگیرد. برای رشد دنیوی و معنوی از خداوند کمک بخواهید و به او توکل کنید.

غزل شماره ۱۲۲ حافظ با صدای علی موسوی گرمارودی

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد آرایه های ادبی

1-هر آن که جانب اهل وفا نگه دارد/ خداش در همه حال از بلا نگه دارد

قالب: غزل
وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (رشته انسانی)
جانب کسی را نگه داشت: کنایه، پشتیبانی کردن
خداش: جهش ضمیر، خدا او را
بلا: گرفتاری
نگه دارد: ردیف
اهل وفا: باوفایان، وفاداران
هر، در: جناس

بازگردانی: هر کس که از اهل وفا و محبت حمایت کند، خداوند نیز او را در هر حالی از گرفتاری ها حفظ می کند.

2-حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست / که آشنا سخن آشنا نگه دارد

حدیث: ماجرا، روایت، سخن
تضمین شعر سعدی
حضرت: جناب
واژه آرایی: دوست، آشنا
که: زیرا که

بیشتر بخوان بیشتر بدان  خوش است خلوت اگر یار یار من

بازگردانی: ماجرای دوست را فقط به جناب دوست می گویم؛ زیرا که فقط دوست محرم راز دوستش است.

3-دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای/ فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

دلا: ای دل، جانبخشی
دل: منادا، مجاز از انسان
معاش: زندگی، زیست، زندگانی کردن
بلغزد پای: کنایه از خطا کند، دچار کژروی شود
دل، پا، دست: تناسب
فرشته ات: جهش ضمیر، فرشته تو را
واج آرایی: د

بازگردانی: ای دل به گونه ای زندگانی کن که اگر دچار لغزش و خطا شدی، فرشته‌ با دعا کردن در حق تو، تو را حفظ کند.

4-گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان / نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

گرت: اگر تو را، جهش ضمیر
هوا: میل و آرزو
نگسلد: نشکند (بن ماضی: گسست، بن مضارع: گسل)
سر رشته را نگه دار: کنایه از وفاداری کن
دار، دارد: همریشگی
گر، سر: جناس

بازگردانی: اگر میل و آرزوی آن داری که معشوق پیمانش را با تو نشکند، تو نیز در حق او وفادار باشد تا او نیز با تو وفادار باشد.

****

5-صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی / ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

صبا: بادی که از شمال شرقی می وزد، باد بهاری
ای صبا، منادا، جانبخشی
همآوا: صبا، سبا (نام یک شهر)
سر: ایهام تناسب، ۱- نوک ۲- کله (در معنای دوم با زلف و روی تناسب دارد)
ار: اگر
دل را سر زلف دیدن: کنایه از عاشق زلف یار دیدن
روی: ایهام تناسب، ۱- به خاطر ۲- چهره (در معنای دوم با زلف و سر تناسب دارد)
جا نگه دارد: وفادار باشد، حق دوستی را ادا کند
دل، زلف: تناسب
واج آرایی: ر

بازگردانی: ای باد صبا اگر دل مرا اسیر زلف یار دیدی، لطفاً به یارم بگو که جای خود را محفوظ دارد.

6-چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت / ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

چو: هنگامی که
ش: مرجع آن، دلبر است
دلم را نگاه دار: کنایه از وفادار باش، دلم را نشکن
گفتم، گفت: همریشگی
دست: مجاز از توان و نیرو
ز دست بنده چه خیزد: استفهام انکاری
خدا نگه دارد: تلمیح به توکلت علی الله
دست، دل: تناسب

بازگردانی: هنگامی که به یارم گفتم دلم را نشکن او چه گفت؟ او گفت از دست بنده چه کاری برمی آید. خدا دلت را نشکند.

بیشتر بخوان بیشتر بدان  تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

7-سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری / که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

سر: مجاز از جان
زر: مجاز از دارایی
سر و زر و دل و جانم: مجاز از همه هستی ام
سر، زر: جناس
سر، دل، جان: تناسب
یار: دلبر
مهر: عشق، مهربانی
حق صحبت نگه دارد: کنایه، وفادار باشد

بازگردانی: جان و دارایی و همه هستی ام فدای آن یاری که حق دوستی را ادا کند و نسبت به من وفا باشد.

8-غبار راهگذارت کجاست تا حافظ / به یادگار نسیم صبا نگه دارد

راهگذار: رهگذر، محل عبور
حافظ: نام هنری، تخلص
غبار راهت کجاست: کنایه از ارزشمندی یار

بازگردانی: غبار راهی که بر آن قدم نهاده ای کجاست تا حافظ؛آن را به عنوان یادگاری از صبا نگاه دارد.

 

دیوان حافظ

دیوان حافظ مجموعه اشعار حافظ را در بر می‌گیرد. اکنون، بیش از دویست سال از اوّلین چاپ رسمی این دیوان گذشته‌است، که در فاصله ۱۲۰۰ تا ۱۲۰۶ ه. ق. در کلکته صورت گرفت.

محتوا

دیوان حافظ کتابی است مشتمل بر همه اشعار باقی‌مانده از حافظ. بیشترِ این شعرها به زبان فارسی است، اما اشعار ملمع (به زبان فارسی و عربی) و یک غزل تمام عربی هم در آن به چشم می‌خورد. مهمترین بخش این دیوان، غزلیات است. شعرهایی در دیگر قالب‌های شعری مانند قطعه، قصیده، مثنوی و رباعی هم در این دیوان هست. هیچ نشانه‌ای مبنی بر نابودی بخش عمده‌ای از اشعار حافظ در دست نیست و علاوه بر این، حافظ در زمان حیاتش شهرت زیادی داشته‌است. بنابراین زیاد نبودنِ تعداد شعرهای موجود در دیوان نشان می‌دهد که او شاعر پرکاری نبوده‌است.

غزلیات

شمار همهٔ غزل‌هایی که به‌طور کلی مورد پذیرش واقع شده‌اند، کمتر از ۵۰۰ غزل هستند: ۴۹۵ غزل در ویرایش قزوینی و غنی، ۴۸۶ غزل در ویرایش دوم خانلری و ۴۸۴ غزل در ویرایش سایه.

رباعیات

اصالت رباعیات حافظ مورد تردید جدی است و ازاین‌رو همهٔ رباعیات از ویرایش سایه زدوده شده‌است. پرویز ناتل خانلری رباعیات حافظ می‌نویسد: «هیچ‌یک از رباعیات منسوب به حافظ چه در لفظ و چه در معنی، ارزش و اعتبار چندانی ندارد و بر قدر و شأن این غزل‌سرا نمی‌افزاید.»

منبع: ویکیپدیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.