وقت ها یکدم برآسودی تنم

وقت ها یکدم برآسودی تنم

وقت ها یکدم برآسودی تنم

سلام به مولیزی های عزیز، با شعر وقت ها یکدم برآسودی تنم از غزليات سعدي شیرازی با شما همراه هستیم. امیدواریم این مطلب مورد توجه شما عزیزان واقع شود.

سعدی

وقت ها یکدم برآسودی تنم – غزل ۳۵۴ دیوان اشعار سعدی

وقت‌ها یک دم برآسودی تنم
قال مولائی لطرفی لا تنم

اسقیانی و دعانی افتضح
عشق و مستوری نیامیزد به هم

ما به مسکینی سلاح انداختیم
لا تحلوا قتل من القی السلم

یا غریب الحسن رفقا بالغریب
خون درویشان مریز ای محتشم

گر نکردستی به خونم پنجه تیز
ما لذاک الکف مخضوبا بدم

قد ملکت القلب ملکا دائما
خواهی اکنون عدل کن خواهی ستم

گر بخوانی ور برانی بنده‌ایم
لا ابالی ان دعالی او شتم

یا قضیب البان ما هذا الوقوف
گر خلاف سرو می‌خواهی بچم

عمرها پرهیز می‌کردم ز عشق
ما حسبت الان الا قد هجم

خلیانی نحو منظوری اقف
تا چو شمع از سر بسوزم تا قدم

در ازل رفته‌ست ما را دوستی
لا تخونونی فعهدی ماانصرم

بذل روحی فیک امر هین
خود چه باشد در کف حاتم درم

بنده‌ام تا زنده‌ام بی زینهار
لم ازل عبدا و اوصالی رمم

شنعة العذال عندی لم تفد
کز ازل بر من کشیدند این رقم

گر بنالم وقتی از زخمی قدیم
لا تلومونی فجرحی ما التحم

ان ترد محو البرایا فانکشف
تا وجود خلق ریزی در عدم

عقل و صبر از من چه می‌جویی که عشق
کلما اسست بنیانا هدم

انت فی قلبی الم تعلم به
کز نصیحت کن نمی‌بیند الم

سعدیا جان صرف کن در پای دوست
ان غایات الامانی تغتنم

بیشتر بخوان بیشتر بدان  مشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید

سعدی

ابومحمّد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف، متخلص به سعدی (۶۰۶ – ۶۹۰ هجری قمری)، شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است. اهل ادب به او لقب استادِ سخن، پادشاهِ سخن، شیخِ اجلّ و حتی به‌طور مطلق، استاد داده‌اند.

او در نظامیهٔ بغداد که مهم‌ترین مرکز علم و دانش جهان اسلام در آن زمان به حساب می‌آمد – تحصیل و پس از آن به‌عنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز سفر کرد. سعدی سپس به زادگاه خود، شیراز، برگشت و تا پایان عمر در آن‌جا اقامت گزید. آرامگاه وی در شیراز واقع شده‌است که به سعدیه معروف است.

بیشتر عمر او مصادف با حکومت اتابکان فارس در شیراز و هم‌زمان با حمله مغول به ایران و سقوط بسیاری از حکومت‌های وقت نظیر خوارزمشاهیان و عباسیان بود. البته سرزمین فارس، به واسطهٔ تدابیر ابوبکر بن سعد، ششمین و معروف‌ترین اتابکان سَلغُری شیراز، از حملهٔ مغول در امان ماند.

همچنین قرن ششم و هفتم هجری مصادف با اوج‌گیری تصوف در ایران بود و تأثیر این جریان فکری و فرهنگی در آثار سعدی قابل ملاحظه است. نظر اغلب سعدی‌پژوهان بر این است که سعدی تحت تأثیر آموزه‌های مذهب شافعی و اشعری و بنابراین تقدیرگرا است. در مقابل، نشانه‌هایی از ارادت وی به خاندان پیامبر اسلام مشاهده می‌شود.

سعدی بیش از آن که تابع اخلاق به‌صورت مطلق و فلسفی آن باشد، مصلحت‌اندیش است و ازین‌رو اصولاً نمی‌تواند طرفدار ثابت و بی‌چون‌وچرای قاعده‌ای باشد که احیاناً در جای دیگری آن را بیان کرده‌است. برخی از نوگرایان معاصر ایران آثار او را غیراخلاقی، بی‌ارزش، متناقض و ناهماهنگ قلمداد کرده‌اند.

بیشتر بخوان بیشتر بدان  بسم از هوا گرفتن

منبع: ویکیپدیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.